Wij slapen in bananen

Op 9 december 2014 speelden de cursisten van Speel je in de kijker de voorstelling´Wij slapen in bananen´. Een fantasierijke voorstelling door de kinderen zelf bedacht en geschreven en dat in slechts 10 weken tijd. Dit blog gaat over het proces van die 10 weken, van het kennismaken tot de eindvoorstelling, om zo een kijkje te geven in de keuken van Thuis in Theater.

Het proces: de weg ernaar toe is belangrijker dan het resultaat
De cursus Speel je in de kijker staat geheel in het teken van het maken van een eigen voorstelling met als lesdoelen onder andere: hoe presenteer jij jezelf op het podium? Wat maakt een verhaal boeiend om naar te kijken en hoe zorg je ervoor dat het publiek je goed ziet en kan verstaan? En vanuit mijn rol als dramacoach met de achterliggende gedachten: durf jij jezelf te laten zien? Durf jij te kiezen voor wat je echt wilt? Durf jij verantwoordelijk te zijn voor een zelf geschreven scène? Kun jij samenwerken? Kunnen anderen op jou rekenen en durf je soms ook te kiezen voor iets wat meer uitdaging biedt?

Start:
De cursus begint natuurlijk met kennismaken door middel van veel verschillende spelvormen en ik vraag gelijk aan de kinderen wat ze van de cursus verwachten en nog belangrijker: wat ze graag willen leren. De kinderen kwamen dit keer met onderwerpen als: ik wil meer durven, ik wil me vrijer voelen tegenover een groep mensen (in dit geval het publiek), ik wil graag leren improviseren want ik wil graag de controle wat meer loslaten, ik zou graag wat ‘kleiner’ willen leren spelen want ik ben vaak zo druk en uitbundig, ik wil graag werken met vaste tekst want het is goed voor mij om wat meer structuur te krijgen. Kortom: prachtige doelen, werk aan de winkel!

De eerste lessen staan echt in het teken van het toneel leren spelen en wat daar allemaal bij komt kijken. En bovenal natuurlijk ook het spelplezier en verdere kennismaking. De kinderen krijgen kleine opdrachtjes mee naar huis zoals het schrijven van een gedicht, wat ze vervolgens in de les aan elkaar mogen voordragen op verschillende manieren en als verscheidene personages.

Kern:
Dan is het tijd voor het echte werk. De kinderen bedenken zelf thema’s die hun aanspreken en vanuit bijvoorbeeld de gedichtopdracht schrijven ze al korte verhaaltjes. Zo kan ik zien wat er bij hun leeft en waar hun interesses liggen voor de voorstelling. Met behulp van verschillende spelvormen spelen we de verhalen uit en komt er steeds meer een rode draad in het verhaal. De kinderen werken thuis verder aan de scènes en het begin van elke les staat in het teken van het voorlezen en bespreken van deze stukken. Ook denken de kinderen al na over het mogelijke decor en de kleding die bij hun rol(len) past. Ik vraag ook altijd aan de kinderen of ze nog andere talenten hebben die ze graag zouden willen laten zien. In deze groep was dat bijvoorbeeld het spelen van een gitaar (gebruikt als achtergrondmuziek) en het laten zien van een dans (gebruikt in een heuse ‘dancebattle’).

Als de grote lijnen van het verhaal af zijn gaan we verschillende keren een doorloop spelen. De kinderen houden zich aan de grote lijnen maar de teksten staan niet vast zodat ze mogen improviseren. Dit maakt het extra spannend maar ook juist levendig omdat ze elkaar verrassen en niet vastzitten aan één ding. Na de doorlopen en de definitieve keuzes voor kleding en decor (waar thuis hard aan gewerkt wordt door de kinderen) is het tijd voor de generale repetitie tijdens de laatste les van deze cursus.

De voorstelling!
Na de generale repetitie eet ik samen mijn acteurs zelfgebakken pannenkoeken en krijgen ze van mij een toitoitoi’tje zodat ze écht het idee hebben van een ware voorstelling. Ik vertel ze vooral veel te genieten vanavond en dat ik ongelooflijk trots op ze ben dat ze dit in 10 lessen voor elkaar hebben weten te krijgen met elkaar! Dan gaat de zaal open en stroomt het publiek binnen.

De kinderen die al op het podium zijn blijven goed in hun rol ondanks het verlangen om even naar bekenden in het publiek te zwaaien, maar de juf is streng: dat is niet professioneel. Ze doen het fantastisch en ik straal van oor tot oor. Na het applaus krijgen ze van mij een roos om ze te bedanken voor de prachtige voorstelling en hun enthousiasme en inzet de afgelopen maanden.

Ouders komen naar me toe en vertellen me dat ze zeer positief verrast zijn en ik weet waarom: de kinderen hebben hun doelen gehaald.
Spel heeft wederom haar therapeutische werking niet gemist.