Van droom naar werkelijkheid

Ik wens je vleugels om te durven: van droom naar werkelijkheid

Ik kreeg ooit een kaart van een bijzonder iemand met daarop de tekst: ik wens je vleugels om te durven. Prachtig vond ik dat. En ik wist precies wat ze ermee wilde zeggen. Als je je leven in angst leeft, gaat er een wereld vol mogelijkheden aan je voorbij. Uit angst doe je niet de dingen die je graag wel zou willen doen. Namelijk je dromen durven volgen, doen wat je écht wilt. Als je bang bent om te falen is de angst groter dan de wil om ervoor te gaan.

Ik weet daar alles van. Van jongs af aan ben ik met toneel bezig. Ik krijg er nog steeds kriebels van in mijn buik. Vroeger was dat vooral als ik zelf speelde. Tegenwoordig is dat ook als ik kinderen toneelles geef en zie wat het ze brengt. (In mijn tweede blog zal ik aandacht besteden aan de noodzaak van spel in de ontwikkeling van kinderen mijns inziens).

Ik wist dus al jong waar mijn passie lag: bij en op het toneel! Ik besloot om naar de toneelschool te gaan. Ja, als je jong bent denk je dat je dat nog kunt ‘besluiten’, nog geen idee hebbend van de audities die je door moet zien te komen alvorens je wordt aangenomen. Ik deed maar één auditie, op de toneelschool in Arnhem. 17 was ik en vol vertrouwen dat het me ging lukken want dit was toch wat ik wilde? Mensen zeggen toch altijd: als je iets écht wilt, lukt het je ook? Maar hoe graag ik het ook wilde, ik was niet door. Onbeschrijfelijk hoe zeer dat deed. Het was één van mijn eerste echte ervaringen met afwijzing. Het was te pijnlijk. Ik besloot mezelf ‘dit niet meer aan te doen’.

Undis in Ronja de Roversdochter

Jaren later kreeg ik daar natuurlijk ongelooflijk veel spijt van maar het had me dus ook jaren gekost om er enigszins van te bekomen. Maar in die jaren heb ik me wel nuttig gemaakt als student. Ik ging Dramatherapie studeren. Ook daar moest je selectie doen maar dat was vergeleken met de toneelschool een eitje. Omdat bij deze opleiding de dramalessen vooral in teken stonden van de therapie (heel logisch ook: ik speel de therapeut en jij speelt de cliënt) was toneel niet langer een uitlaatklep voor mij. Ik bedacht dat de tijd van toneelspelen voor mij wel voorbij was. Ik stapte over naar de pabo en deed twee jaar niks meer op toneelgebied. Totdat we een musicalproductie gingen maken in het derde jaar en ik een rol mocht spelen die me op het lijf geschreven was. De vrouw van de slechterik met een enorme pruik, een nog grotere boezem en de stem van een viswijf. Wat genoot ik daarvan en wat schrok ik daarvan. Want het was het moment waarop ik me realiseerde dat toneel is waar mijn hart ligt.

Na de pabo besloot ik toch nog een keer auditie te doen want het was nu of nooit. Ik koos voor de Acteursschool, een deeltijd toneelopleiding zodat ik daarnaast al zou kunnen werken om de opleiding te kunnen betalen. Ik vond mijn passie weer terug. Dit was waar ik wilde zijn: op het toneel! En in mijn baan als leerkracht ging ik de kinderen dramalessen geven. Toen studeerde ik af in 2013 en mijn droom was helder: een eigen bedrijf beginnen waarbij ik zelf kan acteren én toneelles kan geven aan kinderen en jongeren. En zie hier: het is een feit. Thuis in Theater is geboren. Wat ben ik trots en wat krijg ik er ongelooflijk veel energie van. 

Ik heb me heel lang laten leiden door angst. De angst dat het met niet zou gaan lukken, dat ik voor iets moest kiezen waarmee ik meer safe zou zitten. Maar als ik iets geleerd heb in mijn leven tot nu toe is dat je nergens safe mee zit. Of zoals John Lennon dat mooier beschreef: het leven overkomt je terwijl je andere plannen maakt.

Ik ben heel benieuwd naar wat jullie dromen zijn? En zijn jouw dromen al werkelijkheid geworden? En als dat nog niet zo is, waar ligt dat aan? Waar laat jij je nog door tegenhouden?

Plaats jouw reactie hieronder.